|
Hier zwei meiner kleinen badischen Mundartgeschichten Baujahr 1985 veröffentlicht in einem Sammelband für Mundartliteratur |
|
Dsell Fra had gsagd ... Teil 1 Hasch es schu ghörd? Dsell Fra had gsagd, daß sPeters ähne Franzl heirade muß. Des häb i komme sehne. So wie des bei denne zugonge isch, isch des kei Wunner. So obschzene Feschder wie die gfeiert henn, wer weiß wer da iberhabd de Vadder isch. Des däd i gern wisse. Un außerdehm isch mer de Franzl schu immer so komisch vorkomme, als wenn er ebbes zu verhoimliche häd. Swoiß a kei Mensch so rechd, was der iberhabd schaffe dud. So ofd wie der dehoim isch, der konn jo nix normales schaffe. Aber donn große Audos fahrn, des hemmer geern. Wer woiß, ob die ned sogar gschdohle sin? Zuzutraue war dem Pack alles. I häb jo immer zu meim Sepp gsagd, daß mer von denne am beschde d'Finger defu lasse. Oigendlich kenne se jo nix defiehr, daß se so e asoziales Pack sin, des warn jo schu sei Eldern. Un des Mädel mid dem er do jedz zsomme isch, des scheind mer a aus so me Millieh zu komme. Ebbes gscheides isch se bschdimmd ned, sonschd häd se sich ned de Franzl rausgsuchd. Vielleichd had er se a uf de Stroß ufgleese, des isch alles meeglich. Aber in d'Kirch geh i doch mal wenn die Drauung isch. Des muß i uubedingd sehne, wer do alles do isch. Dsell Fra had a noch gsagd, daß se d´Hochzeid im Adler mache däded. Des könne die sich doch garned leischde; des konn jo neddemol i mir leischde, wenn mei Kinner mol heirade dun. Also i weiß ned, was do so alles vor si gehd. Un vor a paar Woche war a mal d'Polizei iber e Stund vorm Haus gstonne. Do musser bschdimmd bei so oiner krumme Sach verwischd worre sei. Glei wo i des gsehe häb, häb i zu meim Sepp gsagd, daß mer mit denne kei Word mee schwadze dun. Sonsch dädsch jo noch selber en schlechder Ruf krie. Un donn däd ball niemond me mit mer schwädze, des war jo ned auszudenge. I will jo niemond nix bees, aber bei denne wärds Zeid, daß s'Amt mol Ordnung nei-bringd. So Leid könne mer ned als Nochbern brauche. Von seller Fra häb i a noch erf ahm - des därfsch aber ned weiderverzähle, i häbs seller Fra versproche, daß es unner uns bleibt, aber dir konn is jo ruig verzeehle -daß de Franzi jo schumol einere e uehligs Kind nohgsedzd had. So was häb i schu long gedengd, aber mir hads jo koiner glabt. Jeses, isch schu widder so spät, jedz muß i aber uffhörn, I will mol kurz seller Fra orufe, vielleicht woiß die schu was neies. Also dann, ade mol, wenn i was neies erfahr, ruf i der glei o.
Du hald emol kurz o, i muß der was sage. Dsell Fra häb i geschdern gedroffe und sie had mer widder was verzeld. Ledsch Woch isch doch d'Frieda, woisch d'Fra von Maiers ähnem Hubertl, ja die isch veruglügd un liegd jedz im Kronkehaus. Un mid dem wo se gfahrn isch, des soll nämlich ihr Freind sei, werd so verzeld. Dsell Fra had gsagd, daß der nämlich öfders bei ihre dehoim isch, wenn de Hubertl ned do isch. Un Blume had er a als midgebrochd. Debei isch jo die Frieda gar nix bsonderes, mein i mol. Die sauberschd isch se jo grad ned. Leschd war i zufällig mol in der Gegend un häb donn uff die Fenschder gugd - oigendlich häb i jo neiguge welle, aber i häb leider nix gsehne - die warn vielleichd emol was von dreggig, sowas hasch no ned gsene. Un sowas kurz vor Weinachde, also i dad mi schäme. I wod ned wisse wies do erschd in de Wohnung aussieht. Klamodde had se immer gonz gute o, als ob se ebbes besseres wär. Un
hochnäsig isch se a immer. Vor kurzem häb i se mol gedroffe beim eikafe un
häb se ogsproche. Aber do had se schnell abgwunge, ogeblich had ses eilig
ghad weil se en Kuche im Backoffe ghad had. Des glabd die jo selber ned,
die had in ihrm Lebe no kein oigener Kuche gebacke. Die kaaft nämlich
immer so fertiger Küche beim Bäcker ei. Des woiß i von de Emilie, woisch
die wo do als aushelfe dud. Un ihr Hubertl, der isch jo zu bedauern. Der muß jo soviel dehoim schaffe. Erschd hadder immer so en longer Tag in de Firma, der kommd jo erschd some siebene hoim. Un donn konn er dehoim d'Ärbed von de Fra schaffe, weil die de gonze Tag uf ihrm faule Arsch rumhoggd, in d'Sauna gehd un lauder so Firlefanz machd; sisch wege de Scheenhoid. Sisch wirglich zum heile was e Fra aus emme oschdennige Monn mache konn.
Kei Wunner, daß de Hubertl so ofd in de Wirdschafd rumhogd un soviel
dringe dud. Der werd jo dezu gedriebbe! Nachbemerkung: |
[ Lyrik Übersicht ]